این نوشته از من در شماره چهارم نشریه هفت چاپ شده است:
http://issuu.com/haftmagazin/docs/seven_weekly_four
چه موقعی که دمکرات ها در آمریکا حاکم بوده ( که انقلاب اسلامی شاه گل آنهاست) و چه موقعی که جمهوریخواهان تصمیم گیرنده اصلی در برترین و قدرتمندترین کشور دنیا بودند، در هیچ زمانی شیوه برخورد با ایران عاقلانه و موثر نبوده است. سیاست خارجی آمریکا در قبال ایران همیشه متاثر از آدمهای بسیار کم اطلاع و سطحی و سیاستهایی مشابه و نشات گرفته از آنها بوده است.
بحث تحریم ایران از سوی آمریکا چه در سی سال پیش و چه اکنون یک اقدام ناشیانه و از روی استیصال قلمداد میشود. کافی است سیاستمداران آمریکایی با سئوال نکردن از مشاوران کودن ویژه ایران خود، به این چند سئوال پاسخ دهند تا بدانند چگونه و با چه منطقی ایران را تحریم کرده اند.
1- تحریم تیغ ژیلت و محصولات مشابه به حکومت توتالیتر ایران چه ضربه ای وارد می کند؟
2- تحریم فروش هواپیمای مسافربری و قطعات آن به مردم بیشتر ضربه می زند یا حکومت ایران؟
3- تحریم فروش بنزین به ایران و راهکار ناجوانمردانه حکومت ایران در تولید بنزین بی کیفیت و سرطانزا بیشتر به ضرر کیست؟
4- اجبار مردم ایران در سوق پیدا کردن به مصرف مواد مورد نیاز زندگی از طریق واردات انواع بی کیفیت آنها از کشورهایی مثل چین و روسیه به نفع کیست؟
5- تورم بالا و مشکلات فراوان اقتصادی ، که نتیجه مستقیم و غیر مستقیم تحریم هاست ،جدا از بی علاقه کردن آنها به سرنوشت سیاسی و اجتماعی شان و باز گذاشتن دست حکومت به گسترده کردن سیطره خود، آیا نفع دیگری هم دارد؟
6- تحریم ارائه خدمات نرم افزاری و اینترنتی از طریق شرکت های بزرگی مثل گوگل و غیره واقعا به نفع مردم است؟
از این دست سئوال ها بسیار می توان پرسید ولی متاسفانه حتی یک نفر از سیاستمداران فعلی و قبلی آمریکا و از جمله ایرانی هایی که در آنجا مقام و منصبی دارند گوش شنوایی برای شنیدن آنها ندارند. نمونه بارز این بدی عملکرد و بی اعتنا بودن به بازخورد را می توان در برنامه های صدای آمریکا هم دید.
صدای آمریکا با این همه سابقه فعالیت چنان دچار رخوت و بی کیفیتی است که انسان از کمی هوش گردانندگان آن دچار حیرت می شود. کافیست مقایسه ای کوچک بین این شبکه به اصطلاح خبری با شبکه فارسی بی بی سی که بسیار نوظهورتر است داشته باشیم. می توان فقط تیتروار زمینه های مقایسه را برشمرد ، تفاوت اینقدر واضح است که نیازی به توضیح و آوردن مصداق نمی باشد:
1- گرافیک برنامه ها و لوگوها و انتخاب رنگ ها. همه چیز در صدای آمریکا نمایانگر سنت و قدمت و پوسیدگی ست.
2- موسیقی برنامه ها و آیتم های خبری.
3- نبود گزارشگر در صدای آمریکا حتی به تعداد چند عدد ناقابل. لازمه هر شبکه خبری داشتن چندین گزارشگر ثابت و متغیر در اقصی نقاط جهان برای پوشش اتفاقات ویژه می باشد.
4- ساعت پخش نامناسب بخش های خبری
5- مجری های بسیار ناشی و قدیمی با حرفهایی به غایت تکراری و تهوع آور
6- نداشتن کارشناس خبره و نیمه خبره در مورد موضوعات روز ( تحلیل های کارشناس های ثابت صدای آمریکا تبدیل به کمدی های شبانه لس انجلسی شده است). این را مقایسه کنید با کارشناس های ریز و درشت بی بی سی فارسی در اقصی نقاط دنیا که به تناسب هر موضوع پیش رویی از آنها نظرخواهی می کند.
7- بی توجهی به نقش جوانان در برنامه سازی ( معدود برنامه قابل تحمل صدای آمریکا را جوانان ساخته اند مثل پارازیت)
حال باید دید مردم ایران باید چه دیدی نسبت به آمریکا داشته باشند . کشوری که هنوز هم کعبه آمال و آرزوی بسیاری از ایرانیان است. مردم ایران با خود می اندیشند که سیاستمداران آمریکا هر چند سال به چند سال بازنگری در سیاستها و کارهای کلان خود می کنند . آیا هنوز زمان آن فرانرسیده است تا محققین آنها از کودتای 28 مرداد و انقلاب اسلامی سال 57 گزارش و پژوهشی منصفانه تهیه کنند و به بزرگان کشور اعلام نمایند که همه اقدامات قدیم و جدید شما اشتباه اندر اشتباه است؟ آیا دستگاه عریض و طویل سیاست خارجی آمریکا یک آدم متوسط به بالا ندارد تا فواید و مضرات برخوردهای چند ده سال اخیر آمریکا با ایران را جمع بزند و برآیند آنها را حساب نماید.از حکومت های دیکتاتور و سرکوبگر ایران در دو قرن اخیر انتظاری جزء کارهایی که کرده یا می کنند نمی توان داشت ولی از حاکمان مهد دموکراسی و علم جهان باید انتظار داشت که هرازچندگاهی نیم نگاهی به فعالیتهای گذشته خود بیاندازند.
به نام خدای بیهمتا
از دید من آمریکاییها شبیه گاوچرونا هستن. تنها با زور میخوان کارشونو به جلو ببرن. به هیچ وجه اقدامات آمریکا با انگلستان قابل قیاس نیست. عقل و درایت در رفتار آنها کمتر به چشم میخوره.